Poczet artystów śląskich #2: Otto Manigk (1902–1972)

Ten urodzony w przedwojennym Wrocławiu artysta odnalazł swoją drugą małą ojczyznę na wyspie Usedom (Uznam) w okolicach Ückeritz.

Otto Manigk urodził się 9 lutego 1902 roku w Breslau (Wrocławiu) jako syn prawnika ALFREDA MANIGKA i jego żony ELFRIEDE z domu SEIDELMANN. W latach 1912–1921 uczęszczał do gimnazjum we Wrocławiu, a następnie kształcił się jako stolarz w Königsbergu (Królewcu), po czym w 1923 roku rozpoczął naukę w Szkole Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu. Początkowo studiował architekturę wnętrz, a następnie zajął się rzeźbą. To właśnie w Szkole Rzemiosł Artystycznych poznał malarza i nauczyciela HERBERTA WEGEHAUPTA (1905–1959), z którym nawiązał przyjaźń na całe życie.

Popiersie Otto Manigka stworzone w 1967 roku w marmurze przez FRITZA CREMERA (1906–1993)

W 1924 roku Manigk rozpoczął studia artystyczne w Berlinie, najpierw w klasie rzeźby pod kierunkiem WILHELMA GERSTELA (1879–1963), a następnie malarstwa i rysunku u FERDINANDA SPIEGELA (1879–1950). W 1926 roku Manigk wyjechał do Włoch, gdzie studiował w Ischii. W następnym roku ukończył studia w szkole artystycznej. Następnie nadal kontynuował kształcenie w Berlinie w szkole malarstwa JOHANNESA WALTERA-KURAUA (1869–1932).

W 1929 roku wyjechał do Paryża, gdzie studiował w Académie Ranson pod kierunkiem ROGERA BISSIÉRE (1886–1964). Od 1930 roku pracował jako niezależny artysta w Berlinie.

W Ückeritz na Uznamie, które stało się jego letnią rezydencją, prowadził letnie kursy malarstwa z niektórymi studentami Johanna Waltera-Kuraua. Od 1941 roku nie mógł już pracować jako artysta, ponieważ został powołany do wojska, a następnie dostał się do niewoli. Ponadto jego studio w Berlinie zostało zniszczone przez bomby, a wszystkie prace, które stworzył do tego momentu, zostały zniszczone.

Jeden z najsłynniejszych obrazów Otto Manigka Lüttenort. Olej na kartonie, 1950. Obraz znajduje się w Museum Atelier Otto Niemeyer-Holstein.

Po powrocie z niewoli jako jeniec wojenny osiadł w 1947 roku w Ückeritz jako niezależny artysta. W następnym roku mógł wystawiać swoje prace w Państwowym Muzeum w Schwerinie. W latach 50. XX wieku zrealizował kilka zleceń dla budynków, takich jak murale i witraże.

Otto Manigka, Herberta Wegehaupta oraz KAREN SCHACHT (1900–1987) wraz z OTTO NIEMEYER-HOLSTEINEM (1896–1984) określa się, jako członków „Szkoły malarskiej z Uznamu” – artystów, którzy w połowie lat 30. XX wieku, jako przyjaciele i podobnie myślący wraz z rodzinami przenieśli się na wyspę Uznam. Artyści ci skupili swe malarskie wysiłki na oddaniu pejzaży wyspy.

Znawca sztuki MATTHIAS FLÜGGE w 7 numerze „Bildende Kunst” z 1983 roku pisał o grupie: Poszukiwania odpowiedniej formy, zgodna partycypacja w niekończącej się konfrontacji człowieka z naturą łączyła tych artystów. Dając przez lata ich przyjaźni nowe impulsy do działania. Ich świadome zwężenie motywów do bezpośrednio doświadczanego środowiska nie oznaczała utraty umiejętności artystycznych, a koncentrację na tym, co było dla nich najważniejsze.

Otto Manigk zmarł 19 sierpnia 1972 roku w Ückeritz. Po śmierci został pochowany na cmentarzu w Ückeritz.

Urodzony w 1934 roku Oskar – syn Otto, także poszedł w ślady ojca i został malarzem, który tworzy w Ückeritz i Berlinie.